Χθες βράδυ, στην όχθη του ποταμού Λάδωνα, η υπόσχεση που είχα δώσει πριν λίγους μήνες στα παιδιά της περιοχής πραγματοποιήθηκε.
“Όταν ξαναέρθω για την παράσταση το καλοκαίρι, θα φέρω μαζί μου ένα πιάνο. Θα σας το αφήσω μόνιμα για να παίζετε μουσική παρέα με τους ήχους της φύσης.”
Τον περασμένο Ιανουάριο είχα επισκεφτεί για πρώτη φορά τη Δάφνη Καλαβρύτων και τα γύρω χωριά για το Βιωματικό Εργαστήριο Σωματικού Θεάτρου. Τα παιδιά ήρθαν σε επαφή με το θέατρο, τη μουσική, την τέχνη.
“Δεν έρχονται πράγματα εδώ που μένουμε” είπαν.
Το πιάνο που βλέπετε στη φωτογραφία, το μάζεψα από μία αποθήκη, όπου ζούσε για χρόνια παρατημένο. Το βάλαμε στο βαν και μετά το τέλος της χθεσινής παράστασης, το σώμα του πήρε τη θέση του δίπλα στο ποτάμι.
Σήμερα, θα το μεταφέρουμε στη βιβλιοθήκη του χωριού στη Δάφνη Καλαβρύτων, όπου είχε γίνει το Εργαστήριο. Θα μείνει εκεί και θα ζωντανέψει από το άγγιμα των παιδιών.
Η ανάγκη του πιάνο να ηχήσει ξανά συνάντησε την ανάγκη των παιδιών για μουσική, την ανάγκη για επαφή με την τέχνη.
Ένα πιτσιρίκι χθες, καθώς έφευγα από το ποτάμι, μου έδωσε κι εκείνο μία υπόσχεση: “Θα το φροντίζουμε το πιάνο κύριε.”
Κάθισε στο σκαμπό του πιάνο και άρχισε να εξερευνά τις πρώτες του νότες.
Το νερό του ποταμού μας χάριζε τον δικό του ήχο και όλα μαζί έγραφαν εκείνη τη στιγμή την παρτιτούρα μίας δυνατότητας. Της δυνατότητάς μας να αλλάξουμε τον τρόπο που κάνουμε τα πράγματα.
Tη συντήρηρη του πιάνο θα αναλάβει ο Συνεταιρισμός Καλαβρύτων υποστηρίζοντας με αυτόν τον τρόπο την πρόσβαση των παιδιών της περιοχής στην τέχνη. Ένα μεγάλο ευχαριστώ και στη δασκάλα του τοπικού σχολείου, Φαίη Παπαδημητρίου, που με κάλεσε πριν πολλούς μήνες να επισκεφτώ τον τόπο αυτόν και μαζί αρχίσαμε να οργανώνουμε αυτό το υπέροχο ταξίδι.