NemeaPress

Πέθανε ο Χρήστος Κοσιώνης, πατέρας της Σίας Κοσιώνη – Η καταγωγή του από τη Νεμέα

Πέθανε ο Χρήστος Κοσιώνης, πατέρας της Σίας Κοσιώνη – Η καταγωγή του από τη Νεμέα

Έφυγε από τη ζωή ο Χρήστος Κοσιώνης, πατέρας της δημοσιογράφου Σίας Κοσιώνη, η οποία γνωστοποίησε την απώλειά του την Πέμπτη (19/11), με μια προσωπική ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Ο παππούς της Σίας είχε καταγωγή από τα Αηδόνια και είχε παντοπωλείο στην παλιά αγορά της Νεμέας στη Δερβενακίων απέναντι από το Υαλοπωλείο Γριβάκη.

Ο Χρήστος Κοσιώνης μεγάλωσε στη Νεμέα Κορινθίας, από όπου ξεκίνησε την πορεία του για να σπουδάσει στην Ιατρική Σχολή Αθηνών. Στη συνέχεια εργάστηκε σε μεγάλα νοσοκομεία της πρωτεύουσας και διατηρούσε ιατρείο στην οδό Μπουμπουλίνας 18.

Στην ανάρτησή της, η Σία Κοσιώνη θυμήθηκε τη διαδρομή του από τους αμπελώνες της Νεμέας έως την Ιατρική, περιγράφοντας έναν άνθρωπο με πολλά ενδιαφέροντα και ιδιαίτερες δεξιότητες. Εκτός από το επάγγελμά του, ασχολούνταν με τη γεωργία, την ξυλουργική, τη μουσική και τη ζωγραφική, ενώ αγαπούσε τα ταξίδια.

Ξεχωριστή θέση στον αποχαιρετισμό της είχαν οι στιγμές από την παιδική της ηλικία. Όπως έγραψε, ακόμη κι όταν ο πατέρας της επέστρεφε αργά από το ιατρείο, περνούσε από το δωμάτιο των παιδιών του για να τους παίξει νανουρίσματα με τη φυσαρμόνικά του.

Το ίδιο μουσικό όργανο συνόδευσε αργότερα σημαντικές οικογενειακές στιγμές, από γάμους και βαφτίσεις μέχρι περιόδους χαράς και λύπης.

Η δημοσιογράφος περιέγραψε τον πατέρα της ως έναν ανεξάρτητο, ολιγαρκή και πολυπράγμονα άνθρωπο, που κατάφερε να ζήσει μια γεμάτη ζωή.

Κλείνοντας την ανάρτησή της, τον αποχαιρέτησε με τα λόγια: «Ώρα καλή πατέρα μου».

Η ανάρτηση της Σίας Κοσιώνη
«Δεν ξέρω αν πίστευες στα αλήθεια ότι ήσουν ο James Bond, όμως εμάς όλους μάς είχες πείσει. Έζησες τρεις ζωές σε μία. Από τους αμπελώνες της Νεμέας στην Ιατρική Αθηνών και από εκεί στα μεγαλύτερα νοσοκομεία της Αθήνας και στην αγαπημένη σου Μπουμπουλίνας 18. Κόντρα στα προδιαγεγραμμένα της μοίρας. Επισήμως γιατρός. Και αυτοδίδακτος γεωπόνος, χτίστης, ξυλουργός, μηχανικός, μουσικός, ζωγράφος, ψάλτης και πόσα ακόμη ξεχνάω… Ατρόμητος ταξιδευτής. Αλαζονικά αυτάρκης και ανεξάρτητος. Επιδεικτικά ολιγαρκής. Σκληρός και ανθεκτικός, όσο και ευαίσθητος. Λιγομίλητος και ουσιαστικός. Πάντα γοητευτικός και αστείος. Όσο αργά κι αν τελείωνες από τους ασθενείς σου, θα ερχόσουν στο δωμάτιό μας και θα μας έπαιζες νανουρίσματα με τη φυσαρμόνικα. Η ίδια φυσαρμόνικα που αργότερα πρωταγωνίστησε σε γάμους, βαφτίσεις, τόσες χαρές και τόσες λύπες. Δυσκολεύομαι να δεχθώ ότι αυτή τη φορά δεν θα γυρίσεις. Αλλά με παρηγορεί που φεύγεις πλήρης, ήρεμος, γεμάτος αγάπη αλλά και επιτεύγματα που θα σε κρατήσουν ζωντανό στις καρδιές πολλών ανθρώπων. Όσων σε αγάπησαν, όσων βοήθησες και υπηρέτησες μέσα από την επιστήμη σου. Για μένα θα είσαι πάντα ολοζώντανος μέσα μου. Η φωνή σου, το βλέμμα σου, οι σιωπές σου, οι μελωδίες σου, ο αστείος χορός μας με το Sara perche ti amo. Κυρίως το παράδειγμά σου. Πάντα το έλεγες εσύ κάθε φορά που φεύγαμε. Ήρθε, δυστυχώς, η ώρα να σ’ το πω εγώ. Ώρα καλή πατέρα μου🤍 ».

Exit mobile version