Γράφει η Μαρία Βλάχου
Κάπως έτσι είναι τα πραγματικά σταφύλια, των αληθινών αγροτών, που έχουν χάσει τις επιδοτήσεις, τις αποζημιώσεις , τις τιμές, την προοπτική και τον μπουσουλα τον ίδιο…
Προτού τα τρυγήσουμε, τα καμαρώνουμε για λίγο, που ο καιρός πήγε καλά φέτος και τα βοήθησε να γίνουν κεχριμπάρια και έχουμε και κτήματα εύφορα στην ημιορεινή Κορινθία, σαν τη Γη της επαγγελίας είμαστε. Και αγωνιούσαμε όλο το καλοκαίρι να συλλέγουμε νερό απ’ τις γεωτρήσεις να τα ποτίζουμε, πολύ το ρεύμα γιατί τα μηχανήματα δούλευαν μέρα νύχτα για να γεμίσουν οι δεξαμενές λόγω της λειψυδρίας…Τα εξασφαλίσαμε στον ΕΛΓΑ με μερικές χιλιάδες ευρώ τα οποία δε θα πάρουμε ποτέ πισω, τα καλλιεργήσαμε εντατικά, κάναμε έξοδα πολλά στα καύσιμα, στα ραντίσματα, στα εργατικά. Τα θαυμάζουμε που έγιναν τόσο ωραία και γευστικά και εμπορεύσιμα -αν μη τι άλλο- και τα φωτογραφίζουμε κιόλας, γιατί έχουν παρά πολύ κόπο και πολυ μεγάλο κόστος και υπέρμετρη φροντίδα για να γίνουν έτσι, σαν ζωγραφιά.
Και μετά έρχεται η απογοήτευση, γιατί τα δίνουμε μπιρ παρά ψάχνοντας απεγνωσμένα για αγορές. Γιατί την ίδια ώρα έρχονται ανεξέλεγκτα εισαγόμενα μισοτιμης από γειτονικές χώρες της Μεσογείου και η αγορά γεμίζει και οι έμποροι δεν παίρνουν εύκολα γιατί, ναι μεν τα δικά μας είναι ανώτερα ποιοτικά και πιο εγγυημένα ασφαλώς ως προς τη χρήση πιστοποιημένων φυτοφαρμάκων αλλά θεωρούνται ακριβά και ο κόσμος πια δεν έχει χρήματα, αγοράζει το φτηνό…! Με την ανέχεια ο κόσμος έχει εκπαιδευτεί να αναζητά το φτηνό, δίχως να νοιάζεται για την προέλευση και την ποιότητα. Έτσι, με την ίδια ευκολία θα αγοράζει το θεαματικά φθηνότερο Αργεντίνικο προϊόν γιατί έως την εφαρμογή της εμπορικής συμφωνίας θα έχει υιοθετήσει απόλυτα τη συγκεκριμένη αγοραστική συμπεριφορά.
Ολοι λοιπόν οι δρόμοι είναι διάπλατα ανοικτοί στη χώρα μας για την εφαρμογή της απεχθους συμφωνίας mercosur. Tα έχουν προβλέψει όλα, ακόμα και την τεχνητή φτώχεια μας.
Αυτή είναι η super αγροτική πολιτική και η ανάπτυξη της χώρας που διατυμπανιζουνε. Κάθε πρόταση, κάθε φράση πολιτικού -και πάω στοίχημα σ αυτο- μέσα έχει και τη λέξη ΑΝΑΠΤΥΞΗ. Ναι, σύμφωνοι, μόνο που δε διευκρινίζουν ποιους αφορά η περίφημη ανάπτυξη. Τους γείτονες λαούς; Τους εμπόρους; Τη διεθνή οικονομία; Τα συμφέροντα των διεθνών οικονομικών κολοσσων; Πάντως όχι τον Έλληνα αγρότη. Να μας το πουν ευθαρσώς ότι εργάζονται για την ανάπτυξη των ξένων και αδιαφορούν παντελώς για την Ελλάδα.
Και ξέρετε, για τους παραδόπιστους, αυτά είναι αμπέλια, έχουν ρίζες, σαν τα δέντρα, είναι φυτεμένα χρόνια, δεν είναι περιβόλια να τα φυτέψεις για μια σαιζόν ντομάτες, έχασες, δεν είχε τιμή και την επόμενη χρονιά αλλάζεις και φυτεύεις κολοκύθι, που άκουσες τα προγνωστικά να λένε πως θα εχει πολύ καλή τιμή αυτό το καλοκαίρι.. Δεν είναι εποχική η καλλιέργεια.
Αυτά, για όσους είτε αφελώς είτε σκοπίμως λένε με μανία, κάποτε και με ειρωνεία και με διάθεση υποτίμησης της νοημοσύνης και των επιχειρηματικών μας ικανοτήτων , να αλλάξουμε καλλιέργεια, αν αυτή δεν είναι προσοδοφόρα..Και σαν να μην έφτανε αυτό και να θέλαμε, δεν μπορούμε να αλλάξουμε δουλειά, οι περισσότεροι από εμας, γιατί έχουμε επενδύσει στη γη χρόνια τώρα και είμαστε δεσμευμένοι σε κοινοτικά προγράμματα.
Όπως σε όλα τις δουλειές, έτσι και σ’ αυτή, ο κάθε επαγγελματίας πρέπει να αμείβεται για τη δουλειά του.
Αυτό είναι το σωστό, αυτό είναι και το δίκαιο..
(Η φωτογραφία είναι από το κτήμα μας στην τοποθεσία Άγιος Νικόλαος στα όρια των χωριών Δάφνης – Καστρακίου Κορινθίας την εποχή του τρύγου)