Να που ξανά νυχτώνει πάνω από το απέραντο τού ήλιου, της θάλασσας, της αθανασίας του θνητού,μιας πατρίδας πού την αγάπησε ο θάνατος σε διαδρομές χωρίς γυρισμό , σ’έναν έρωτα αλλόκοτο,απρόσωπο , επικίνδυνο και καταστροφικό,να σε χαράζει πάνω στο δέρμα και να σε καίει όπως το πυρωμένο σίδερο,σε μια ψυχή που βγήκε για μια βόλτα κάτω από το φως τού φεγγαριού και δεν γύρισε ποτέ στην αφετηρία της ζωής,εκεί όπου ανοίγεις τα μάτια μετά το υγρό στοιχείο και αντικρίζεις την αντανάκλαση τού παραδείσου μιας μορφής λευκής και ασπιλης να κρέμεται από τα χιλιάδες αστέρια πού αντηχούν μια προσευχή κλεμμένη από εξομολογήσεις Αγγέλων και Αρχαγγέλων γύρω από ένα πηγάδι με το αθάνατο νερό για φυλακτό…
Δακρύζεις… δακρύζεις;
Άκου την πομπή ανεβαίνει αργά , μπροστά τα εξαπτέρυγα,τα λευκά πανιά απ’ την χαμένη τριήρη,ο Μάντης,ο Ιερέας,ο αμφορέας…και φωνές… πολλές φωνές από παιδιά σε μια αλάνα πού περιμένουν την μάνα τους..και πού δεν ξέρουν τα καημένα πως δεν θα την ξαναδούν ποτέ… ποτέ…
Ξέρεις τι είναι το ποτέ;;;;
Ξέρεις τι είναι το ποτέ;;;;
Ποτέ σημαίνει να μην ξαναδώ τα μάτια πού αγαπάω όσο τίποτα…
Ποτέ σημαίνει να μην ακούσω ξανά τη φωνή πού τόσο αγάπησα…
Ποτέ σημαίνει να μην μυρίσω ξανά το άρωμα πού ακολούθησε την γέννηση τής ψυχής μου, τής ζωής μου, τής ύπαρξής μου…
Ποτέ σημαίνει να μην είμαι εγώ ξανά με πρόσωπο, φωνή, ψυχή… αναπνοή…
Τέλος από το τέλος ενός τέλους…
Τελευταία πράξη…ενός ποτέ άλλοτε…
Υ.Γ1Αν αφέθηκε το γράμμα τού νόμου πάνω σε μια αόρατη επιφάνεια να σταθεί όρθιο επί μακρόν, έγινε είτε από άγνοια(😉… είτε από επιλογή της στιγμής,πού όμως καθόρισε την υπόλοιπη ζωή ως ένα βλέμμα αόριστο πίσω από έναν μεγάλο γυάλινο πίνακα πού μπορούσες να παρατηρείς με ευκρίνεια,αλλά όχι να ζεις με ευκρίνεια…κι αυτό σημάδεψε την μνήμη τροφοδοτώντας την με λάθος στοιχεία σε έναν μελλοντικό σχεδιασμό, όπου όλα ή τα περισσότερα περνούσαν ως υποδείξεις, υποδείγματα, αναφορές στα συμβάντα μιας μέρας οπού ο γυάλινος πίνακας δημιουργήθηκε ως αποτέλεσμα ενός περίεργου μείγματος απο ορείχαλκο , άμμο θαλάσσης και ύδατος από δάκρυα απόγνωσης πού δεν έφτασαν ποτέ στον τελικό προορισμό..ώστε να γίνει κατανοητό το πραγματικό ενδιαφέρον για την ανασύνταξη των δυνάμεων μιας πολλά υποσχόμενης μικρής πυγολαμπίδας…
Υ.Γ2 Αφιερώνω το κείμενο μου στον άδικο θάνατο τών αγοριών στο δρόμο για το στάδιο, και των κοριτσιών στην τελευταία νυχτερινή τους βάρδια ,σε μια κοινή πορεία ανόδου στο λευκό φως επαναπροσδιορισμού ενός χαμόγελου πού έγινε κραυγή απόγνωσης στην πολιτεία τών αλαλων…
Υ.Γ3 Συνοδεύω δε αυτό το κείμενο αποχαιρετισμού,με την φωνή της Σαβινας Γιαννάτου στο τραγούδι “Το βράδυ” σε ποίηση: Κώστα Καρυωτάκη και μουσική: Λένα Πλάτωνος
