Το παλιό πικ-απ, πίσω απ το μεγάλο επαγγελματικό ψυγείο του εστιατορίου με τη μεγάλη βιτρίνα, έπαιζε τους δίσκους των 45 στροφών καλύπτοντας φωνές, συζητήσεις, παραγγελίες και ”επισημάνσεις” απαιτητικών θαμώνων πού ίσως είχαν μια ακόμη ευκαιρία να ασκήσουν, ή να επιβεβαιώσουν την ήδη υπάρχουσα (κοινωνικά) εξουσία τους…
Η μεγάλη παγωμένη βιτρίνα αυτού του επιβλητικού επαγγελματικού ψυγείου, λες και διαχώριζε το χθες από το σήμερα….σαν να πάγωνε τις μνήμες …τις χαρές…τα θέλω όσων κατά καιρούς περνούσαν απο κεί..
Παραγγελίες αόριστες κόντρα στα θέλω μιας περιόδου που δεν είχε τέλος… μονάχα αρχή…Μια επίπονη αρχή..ανάμεσα σε τέσσερις μακρόστενους τοίχους στολισμένους με τα τεκμήρια αθωότητας ολάκερων χρόνων Ενα μεγάλο χάρτινο ημερολόγιο τής Εθνικής, μια ξύλινη ανοιγόμενη κρεμάστρα, παλιές φωτογραφίες και διαφημίσεις…
Όλα συμπυκνωμένα σε μια αρχή, που λές και απεχθάνονταν το τέλος… πού έρχονταν εκ των πραγμάτων,όλο και πιο κοντά…
Ωσπου ενα πρωί, μετά από πολλά χρόνια βεβαίως,και ωρίμου σκέψεως…το παλαιό … προπολεμικό εστιατόριο έπαψε να δέχεται τα μουσικά όνειρα των σαρανταπέντε στροφών ανάμεσα στις όμορφες μυρωδιές που έρχονταν απ την κουζίνα…..
Έπαψε να δέχεται κόσμο…για πρώτη και τελευταία φορά…
Στην μικρή πλατεία τού παλιού κραταιού εμπορικού κέντρου,όλα θα άλλαζαν…
Εντός της αιθούσης, τα ξύλινα τετράγωνα τραπέζια , άδεια, μοναχικά.. θλιβερά κι απρόσωπα,με τα λευκά υφασμάτινα τραπεζομάντηλα και τα γυάλινα ανθοδοχεία με τους μενεξεδες λες και συμμετείχαν ατύπως, σε μια σιωπηρή συναυλία αποχαιρετισμού…
Στη μεγάλη κεντρική αίθουσα (ιδιαίτερο) με τους κρυφούς φωτισμούς και τα όμορφα γύψινα της οροφής, σε παράταξη βαλμένες οι κίτρινες ξύλινες καρέκλες με τις ανάγλυφες παραστάσεις στο πίσω επάνω μέρος ,έμεναν ακίνητες..ως μολυβένιοι στρατιώτες πού τελείωσε η αποστολή τους… κενές …ορφανές…μα και όμορφες. Στοιχεία αυστηρά κι ανάλαφρα από έναν πίνακα τού Ρενουάρ, μιας παράστασης στο υπόγειο του θεάτρου τέχνης τού Καρόλου Κουν.
Κι ενα όνειρο…. ένα μονάχα όνειρο… ενός μονάχα ανθρώπου, του κεντρικού Ήρωα πάνω στην σκηνή,για πρώτη φορά, είχε τη δυνατότητα εξόδου απο την ιδιόρρυθμη φυλακή του..
Ενα μονάχα όνειρο … ενός μονάχα ανθρώπου πού είχε βρεί επιτέλους το δρόμο της εξόδου…. της ηρωικής εξόδου στην προβλήτα όσων ακόμη μπορούσαν να αντέξουν, όσων ακόμη μπορούσαν να περιμένουν ,να ελπίζουν πίσω από τις βελούδινες μπορντώ κουρτίνες της σάλας …με το μεγάλο καθρέπτη να ακουμπάει πάνω στο μάρμαρο του μπαγιου…και τις μαυρόασπρες φωτογραφίες της οικογένειας σε παράταξη, να θυμίζουν τα χρόνια πού έφυγαν, πού ταξίδεψαν στο απέραντο τής θάλασσας.. ανάμεσα σε Κύκλωπες και Λαιστρυγόνες …
Εκείνος με γκρίζα μαλλιά πλέον, για πρώτη φορά έβλεπε το φώς τών άλλων…το χρόνο που γελούσε αυτάρεσκα, ειρωνικά…το φευγάτο χρόνο απο τα νιάτα που είχαν τραπεί εις άτακτον φυγήν…
Ακόμη και τότε όμως στην άδεια αίθουσα ..σαν από θαύμα ή σύμπτωση, το παλιό ραδιόφωνο θες από νοσταλγία, θες από συνήθεια, θες από ακραίο επαγγελματισμό, συνέχιζε να παίζει πίσω απ το μεγάλο ψυγείο το ”ενα μπουκέτο μενεξεδες”… κλείνοντας την παράσταση λίγο πριν ανέβουν στην σκηνή όλοι οι ηθοποιοί και υποκλιθούν στο κοινό ευχαριστώντας το…
Ενα μπουκέτο μενεξεδες… ξεχασμένο από δύο χέρια ενός νέου που ειχε πάψει πια να είναι … νέος…
Δάκρυσε…τόσα χρόνια βλέπεις…από δώδεκα χρονών παιδί…
Έκλεισε τη βαριά σιδερένια πόρτα ,και περπάτησε ίσως για πρώτη φορά αργά,επί της οδού Φλιουντος με κατεύθυνση προς την οδό Δερβενακίων … Βιβλιοπωλείον Γ.Α Καλλή…
Μια καινούργια μέρα ξημέρωνε…
Μια καινούργια ζωή άρχιζε…
(Αφιερωμένο στον πατέρα μου με αγάπη…Ας είναι καλά….εκεί στις γειτονιές των Αγγέλων όπου και βρίσκεται,ως Άγγελος μεταξύ Αγγέλων)…
