Έρχονται σιωπηλά…παρατημένα από έναν ηχηρό πολιτισμό του φαίνεσθαι..δεν είχαν βλέπεις τις προδιαγραφές που ήθελαν κάποιοι. ..πολύ μικρά ,να μην έχουν μεγάλη τρίχα,να έχουν χρώμα ανοιχτό,να συμμορφώνονται με τις διαταγές του αφεντικού,να μην είναι γέρικα, επιζήμια και απρόσεκτα…
Έρχονται σιωπηλά ..άλλοι τα ..υποδέχονται με κλοτσιες ,φωνές και επιφωνήματα αηδίας …άλλοι αδιαφορούν σαν να μην υπάρχουν,κι άλλοι… ελάχιστοι… συναισθάνονται το μεγαλείο της δημιουργίας μιας ανώτερης δύναμης που στο όνομά της υποσχόμαστε πολλά όταν βρισκόμαστε σε κίνδυνο…αλλά όσο περνούν τα χρόνια κάνουμε όλο και λιγότερα για να την τιμήσουμε υπερεκτιμώντας τις δικές μας δυνάμεις…
Εν ολίγοις κυριαρχεί η ύβρις των εκλιπαρούντων ασθενών εναντι της σοφίας ενός απροσδιόριστου στο σύμπαν άναρχου ποιητή ορατών και αοράτων στιγμών ευδαιμονίας ….
Έρχονται λοιπόν σιωπηλά για να σου θυμίσουν το χρέος και την ελαχιστότητα σου έναντι ενός απροσδιόριστου σύμπαντος, σε κοιτάζουν στα μάτια και περιμένουν …περιμένουν ένα φως σ έναν σκοτεινό και καταστροφικό αιώνα…ημιμαθών ,άξεστων και κρετίνων, που αρχίζουν και τελειώνουν σ ένα εγώ.. εκεί δηλ. όπου τελειώνει η σκιά τους…μέχρι να βγει ο ήλιος και να εξαφανιστεί κι αυτή όπως και οι ίδιοι , αυτό που συνέβαινε πάντα με τις σκιές ….τις σκιές ενός άδικου και αδιέξοδου πολιτισμού που δεν μπόρεσε ποτέ να ξεπεράσει την σκιά του……
Τέλης Καλλής
