Γράφει ο Δημήτρης Ψωμάς
Βρισκόμαστε στην αρχή μιας νέας οικονομικής εποχής. Η φράση αυτή μπορεί να ακούγεται υπερβολική. Κι όμως, κάθε μεγάλη περίοδος της ιστορίας χτίστηκε πάνω σε μια τεχνολογία που άλλαξε όσα θεωρούσαν δεδομένα οι άνθρωποι της εποχής της.
Ο ηλεκτρισμός δεν έφερε μόνο το φως. Δημιούργησε τα εργοστάσια, τη μαζική παραγωγή και τις σύγχρονες πόλεις.
Το αυτοκίνητο δεν έκανε απλώς τις μετακινήσεις γρηγορότερες. Δημιούργησε νέες αγορές, νέες βιομηχανίες, τον σύγχρονο τουρισμό και τα σημερινά δίκτυα μεταφορών.
Το διαδίκτυο δεν άλλαξε μόνο τον τρόπο που επικοινωνούμε. Δημιούργησε νέες επιχειρήσεις, νέα επαγγέλματα και μια παγκόσμια οικονομία.
Σήμερα παρακολουθούμε τη γέννηση της επόμενης μεγάλης μετάβασης.
Αυτή τη φορά ο καταλύτης είναι η Τεχνητή Νοημοσύνη.
Η μεγαλύτερη παρεξήγηση είναι ότι πρόκειται απλώς για ένα ακόμη πρόγραμμα υπολογιστή.
Στην πραγματικότητα, πρόκειται για την πρώτη τεχνολογία στην ανθρώπινη ιστορία που μπορεί να ενισχύσει τη διανοητική παραγωγικότητα του ανθρώπου.
Μπορεί να αναλύει τεράστιους όγκους πληροφοριών, να εντοπίζει πρότυπα, να υποστηρίζει τη λήψη αποφάσεων και να επιταχύνει εργασίες που μέχρι χθες απαιτούσαν ώρες ή ημέρες ανθρώπινης προσπάθειας.
Όπως η ατμομηχανή πολλαπλασίασε τη μυϊκή δύναμη του ανθρώπου, έτσι η Τεχνητή Νοημοσύνη πολλαπλασιάζει τη διανοητική του δύναμη.
Το σημαντικό όμως δεν είναι η ίδια η τεχνολογία.
Το σημαντικό είναι τι καθίσταται δυνατό εξαιτίας της.
Η πρώτη φάση αυτής της μετάβασης ήταν η δημιουργία του «ψηφιακού εγκεφάλου». Δηλαδή των υπερυπολογιστών, των κέντρων δεδομένων και των υποδομών που επιτρέπουν στα νέα συστήματα να λειτουργούν.
Η δεύτερη φάση βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη. Η Τεχνητή Νοημοσύνη εισέρχεται στην ιατρική, στη βιοτεχνολογία και στην επιστημονική έρευνα, επιταχύνοντας ανακαλύψεις που μέχρι πρόσφατα απαιτούσαν χρόνια εργασίας.
Η τρίτη φάση θα είναι πιθανότατα η πιο εντυπωσιακή.
Η Τεχνητή Νοημοσύνη αποκτά σώμα.
Ρομπότ, αυτοματισμοί, έξυπνα εργοστάσια, έξυπνες αποθήκες, αυτόνομα οχήματα και νέες μηχανές που δεν σκέφτονται μόνο αλλά και ενεργούν στον φυσικό κόσμο.
Οι υπολογιστές έμαθαν να σκέφτονται.
Το επόμενο βήμα είναι να δρουν.
Και αυτή η εξέλιξη θα δημιουργήσει νέες βιομηχανίες, νέες επιχειρήσεις και νέα επαγγέλματα, όπως ακριβώς συνέβη σε κάθε προηγούμενη τεχνολογική επανάσταση.
Τι σημαίνουν όλα αυτά για μια περιοχή όπως η Αργολίδα;
Περισσότερα απ’ όσα ίσως φανταζόμαστε.
Τα παιδιά που βρίσκονται σήμερα στα σχολεία μας θα εισέλθουν σε μια αγορά εργασίας όπου η ρομποτική, οι αυτοματισμοί, η κυβερνοασφάλεια, η βιοτεχνολογία, η ανάλυση δεδομένων και οι προηγμένες τεχνολογίες θα αποτελούν καθημερινότητα.
Το ερώτημα δεν είναι αν η αλλαγή θα έρθει.
Θα έρθει.
Το ερώτημα είναι αν θα είμαστε έτοιμοι όταν φτάσει.
Κάπου εδώ πολλοί θα ρωτήσουν:
«Και τι μπορεί να κάνει το Άργος; Οι αποφάσεις δεν λαμβάνονται στην Αθήνα;»
Η ιστορία δείχνει ότι οι μεγάλες μεταμορφώσεις σπάνια ξεκινούν από τα υπουργεία.
Ξεκινούν από πόλεις και κοινωνίες που αντιλαμβάνονται έγκαιρα προς ποια κατεύθυνση κινείται ο κόσμος.
Ίσως λοιπόν ήρθε η στιγμή να συζητήσουμε σοβαρά ένα μακροπρόθεσμο σχέδιο για την περιοχή μας.
Όχι άλλο ένα σχέδιο τετραετίας.
Ένα σχέδιο μιας γενιάς.
Μια στρατηγική «Αργος 2030 -2050″.
Ένα σχέδιο που θα απαντά σε πρακτικά ερωτήματα:
Πώς θα προσελκύσουμε φοιτητές;
Πώς θα κρατήσουμε τους νέους επιστήμονες στον τόπο μας;
Πώς θα φέρουμε ανθρώπους που εργάζονται εξ αποστάσεως;
Πώς θα συνδέσουμε τα σχολεία με τις δεξιότητες που θα ζητά η αγορά το 2040 και το 2050;
Πώς θα αξιοποιήσουμε την ποιότητα ζωής, την ιστορία και τη γεωγραφική θέση της περιοχής ως ανταγωνιστικό πλεονέκτημα;
Πώς θα κάνουμε το Άργος ελκυστικό για ανθρώπους γνώσης, δημιουργίας και επιχειρηματικότητας;
Αυτά τα ερωτήματα δεν αφορούν μόνο την τεχνολογία.
Αφορούν το μέλλον της πόλης.
Το πραγματικό ερώτημα της επόμενης εικοσαετίας δεν είναι αν η Τεχνητή Νοημοσύνη θα αλλάξει τον κόσμο.
Αυτό είναι ήδη βέβαιο.
Το πραγματικό ερώτημα είναι αν το 2050 τα παιδιά της Αργολίδας θα αναγκάζονται να φύγουν για να βρουν ευκαιρίες ή αν νέοι άνθρωποι από άλλες πόλεις και άλλες χώρες θα επιλέγουν να έρθουν εδώ για να χτίσουν το μέλλον τους.
Η απάντηση δεν θα δοθεί από κάποιο λογισμικό. Δεν θα δοθεί από έναν αλγόριθμο. Και δεν θα δοθεί από την Αθήνα.
Θα δοθεί από το αν θα έχουμε το θάρρος να σκεφτούμε μακροπρόθεσμα και να προετοιμαστούμε για τον κόσμο που έρχεται.
Γιατί οι πόλεις που κερδίζουν στις μεγάλες ιστορικές μεταβάσεις δεν είναι εκείνες που προβλέπουν τέλεια το μέλλον.
Είναι εκείνες που αποφασίζουν να το χτίσουν.
Οι μεγαλύτερες ευκαιρίες της επόμενης οικονομίας δεν θα προκύψουν μόνο από τις μεγάλες μητροπόλεις. Η εξ αποστάσεως εργασία, τα ψηφιακά επαγγέλματα και η οικονομία της γνώσης επιτρέπουν πλέον σε ανθρώπους να διαλέγουν πού ζουν.
Η πραγματική ερώτηση δεν είναι: «Πώς θα φέρουμε εργοστάσια στο Άργος;»
Αλλά: «Πώς θα κάνουμε το Άργος έναν από τους καλύτερους τόπους για να ζει ένας μορφωμένος, παραγωγικός άνθρωπος;»