Η Κοινωνία ανασαίνοντας καμένο αέρα, ζει εμπόριο ελπίδας

Γράφει ο Θόδωρος Σταυριανόπουλος*

Από την διόγκωση του Δημόσιου Τομέα σε προσωπικό, φθάσαμε στην τεράστια συρρίκνωσή του, με αποτέλεσμα από την Τοπική Αυτοδιοίκηση έως και την κάθε δημόσια υπηρεσία παντού να υπάρχει έλλειψη προσωπικού. Για τις τράπεζες δεν το συζητάμε! Εκεί επικρατεί το ραντεβού των «ερωτευμένων».

Καθημερινά ακούμε υπερβολές από τους κυβερνητικούς «λογοθεραπευτές». Όμως κάθε υπερβολή δημιουργεί ένα ελάττωμα αλλά και κάθε ελάττωμα δημιουργεί μια απαξίωση του δημόσιου βίου. Οι κοινωνικές ομάδες αντιπαλεύονται θεωρώντας η κάθε μία το δίκιο μονοκαλλιέργειά της.

Πρέπει να βγάλουμε τις μάσκες και να κοιταχτούμε στα μάτια αληθινά. Αν συμβεί αυτό τότε σίγουρα θα υπάρξει φως στο τούνελ διότι είμαστε πολυμήχανος λαός. Απαιτούνται από τους κυβερνώντες έργα και πράξεις για να ελπίζουμε. Πρέπει να σταματήσει αυτή η διαφθορά του δημόσιου βίου. Τα ΜΜΕ πρέπει χωρίς καμία συγκάλυψη να αποτυπώνουν την αλήθεια.

Η εργαλειοποίηση  προσώπων, καταστάσεων και γεγονότων για την επίτευξη ιδιοτελών στόχων συχνά πυκνά συμβαίνει σήμερα στην πολιτική.

Ο κοινωνικός αυτοματισμός έχει κάνει έντονα την εμφάνιση του στην κοινωνία είναι μια μέθοδος που μετατοπίζει το ενδιαφέρον από την ρίζα του προβλήματος σε φανταστικούς εχθρούς και στρέφει την μια εργασιακή ομάδα ενάντια σε μια άλλη. Στον κοινωνικό αυτοματισμό αρέσκεται η Κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας σε αυτό την αβαντάρουν και φιλικά προσκείμενα σε αυτήν ΜΜΕ.

Θα ήταν παράλειψη μου αν δεν έδινα μερίδιο ευθύνης για την ακρίβεια που επικρατεί τα τελευταία χρόνια στην αγορά καταναλωτικών προϊόντων σε αυτό που λέγεταιεναρμονισμένη πρακτική των επιχειρήσεων. Οι επιχειρήσεις με συντονισμένη δράση, χωρίς κατ’ ανάγκη να υπάρχει επίσημη συμφωνία, επηρεάζουν τις τιμές της αγοράς.

Ο συνδικαλισμός ξεσηκώνεται αλλά εδώ και πολλά χρόνια  ταξιδεύει σε άγονη γραμμή. Μικρά τα ποσοστά που γεμίζουν οι απεργίες. Δυσκολεύονται να πειστούν οι εργαζόμενοι. Ο συνδικαλισμός δεν πείθει γιατί στα χρόνια των κερδισμένων διεκδικήσεων ασκούσε κάθετο (συντεχνιακό) συνδικαλισμό και όχι οριζόντιο που βλέπει το δίκιο του εργαζόμενου συνολικά.

Μέχρι πρότινος  ο κάθε κλάδος απεργώντας εκμεταλλευόταν το μέγεθος του προβλήματος που δημιουργούσε η απεργία του στην αγορά και άρπαζε απ’ το καλάθι των δανεικών. Γι’ αυτό εργαζόμενοι με ίδια προσόντα σε διαφορετικά υπουργεία έπαιρναν διαφορετικούς μισθούς με τεράστιες αποκλίσεις. Κατά καιρούς συνδικαλιστικές συντεχνίες αντί να βοηθήσουν στην εξυγίανση των  δημόσιων οργανισμών, τους οδήγησαν με τα καμώματά τους σε προβληματική κατάσταση, σε τεράστια ελλείμματα και στην υπερχρέωση.

Ένα παράδειγμα που μπορώ να αναφέρω και να τελειώσω , είναι ότι οι επί σειρά ετών  μειωμένοι μισθοί στερούν την αγοραστική δύναμη του καταναλωτή.  Έτσι τα ελεύθερα επαγγέλματα φυτοζωούν και η αγορά στερείτε ρευστότητας με αποτέλεσμα τα όποια φορολογικά εισπρακτικά πλάνα της κυβέρνησης να πέφτουν στο κενό. Η κυβέρνηση λανθασμένα δεν κάνει αυξήσεις στους μισθούς . Αυτό δεν προσφέρει στην οικονομία της αγοράς των πολλών.

Τελικά κάποιοι «ελλαδέμποροι» και «πλασιέδες» πατριωτισμού χρησιμοποιούν τη Δημοκρατία όπως ο μεθυσμένος το φανοστάτη: «όχι για να φωτίζεται ο δρόμος , αλλά για δεκανίκι που θα στηρίξει τα σαθρά τους επιχειρήματα». Θέλουν μια Δημοκρατία  να την «ξακρίζουν» όπως τους βολεύει.

*Θόδωρος Σταυριανόπουλος

Μαθηματικός – MSc Ηθ. Φιλοσοφίας