Κουτουμάνος: Η Περιφερειακή Αρχή Πελοποννήσου να πάρει θέση για τα «σπιτάκια ανακύκλωσης», έχει ευθύνες

Δήλωση του Νίκου Κουτουμάνου, επικεφαλής της Λαϊκής Συσπείρωσης Πελοποννήσου

Η διοίκηση της Περιφέρειας Πελοποννήσου, για ακόμη μία φορά, δηλώνει ότι δεν γνώριζε, δεν άκουσε και δεν είχε καμία αρμοδιότητα.

• Δεν είχε ακούσει τίποτα για τα «κατοστάευρα» που πληρώνει ο λαός για κάθε τόνο σκουπιδιών, όταν παρέδιδε με τη ΣΔΙΤ τη διαχείρισή τους σε επιχειρηματικό όμιλο.
• Δεν είχε ακούσει τίποτα για την «πράσινη», αλλά επικίνδυνη για την υγεία, το περιβάλλον και την «τσέπη», καύση απορριμμάτων που προωθεί η κυβέρνηση.
• Δεν είχε ακούσει τίποτα ούτε για τα πανάκριβα «σπιτάκια ανακύκλωσης», ούτε την οσμή των σκανδάλων είχε μυρίσει. Όμως το πρόγραμμα το υλοποιεί ο ΦΟΔΣΑ (Φορέας Διαχείρισης Στερεών Αποβλήτων)  ο οποίος έχει διαχειριστική επάρκεια  με δανεικούς εργαζόμενους από την Περιφέρεια! Ο ΦΟΔΣΑ Πελοποννήσου για μεγάλο χρονικό διάστημα δεν διέθετε τη διαχειριστική επάρκεια που απαιτείται για τη διαχείριση αστικών αποβλήτων. Η επάρκεια αυτή αναγνωρίστηκε μόλις το 2025, αφού προηγουμένως ο Φορέας ενισχύθηκε και στελεχώθηκε μέσω προγραμματικής σύμβασης με τον Αναπτυξιακό Οργανισμό Πελοποννήσου. Επομένως, η Περιφερειακή Αρχή δεν μπορεί να εμφανίζεται ως άσχετη με τη λειτουργία και την επιχειρησιακή δυνατότητα του ΦΟΔΣΑ

Παράλληλα, η Περιφερειακή Αρχή εξακολουθεί να υποστηρίζει ότι η Πελοπόννησος είναι «πρωτοπόρα» στη διαχείριση των απορριμμάτων και ότι, χάρη στην πολιτική της, το περιβάλλον σώθηκε από τις ανεξέλεγκτες χωματερές.

Αυτός, όμως, που πραγματικά «σώθηκε» είναι οι επιχειρηματικοί όμιλοι, των οποίων η κερδοφορία εξασφαλίζεται μέσα από τη βαριά φορολογία, τα ανταποδοτικά τέλη και τις πανάκριβες συμβάσεις που φορτώνονται στους εργαζομένους και στα λαϊκά νοικοκυριά. Οι χωματερές συνεχίζουν και λειτουργούν, η καύση έρχεται και οι υπεύθυνοι αρνούνται έστω και στοιχειωδώς να ενημερώνουν το λαό της περιοχής που δραστηριοποιούνται τα εργοστάσια για βασικές περιβαλλοντικές μετρήσεις, (πχ ποιότητα νερών, αέρα, εδάφους).

Η κυβέρνηση της ΝΔ ανέβασε σε άλλο επίπεδο τη «ρεμούλα», νόμιμη και μη.

Κανείς, όμως, από όσους κυβέρνησαν και διοίκησαν σε όλα τα επίπεδα δεν μπορεί να εμφανίζεται σήμερα ως αθώος ή εξαπατημένος

ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, οι περιφερειακές και δημοτικές τους παρατάξεις, το υβρίδιο της παράταξης Τατούλη, δεν αμφισβήτησαν ποτέ την ουσία της πολιτικής που μετατρέπει τη διαχείριση των απορριμμάτων και την ανακύκλωση σε πεδίο επιχειρηματικής δράσης, δηλαδή σε πεδίο κερδοφορίας.

Αντίθετα, όλοι αποδέχθηκαν ως δεδομένο ότι οι δήμοι, οι Περιφέρειες και το κράτος «δεν μπορούν» να διαχειριστούν τις απαραίτητες υποδομές με αποκλειστικά δημόσιο χαρακτήρα, επαρκή χρηματοδότηση και μόνιμο προσωπικό. Γι’ αυτό και οι μεταξύ τους διαφωνίες αφορούν τη διαχείριση, σημεία από τις συμβάσεις και ποιος θα έχει το πάνω χέρι, όχι την ουσία αυτής της πολιτικής.

Για τη συγκεκριμένη υπόθεση των Πολυκέντρων Ανακύκλωσης, καλό θα ήταν να αφήσουν την «κλάψα» και την όψιμη αγανάκτηση όσοι κυβέρνησαν το κράτος, και άσκησαν διοίκηση στην Περιφέρεια και τους δήμους.

Το 2018, όταν οι ΗΠΑ ήταν τιμώμενη χώρα στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης, ο τότε πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας εγκαινίασε το περίπτερο της ΤΕΧΑΝ, η οποία παρουσίαζε τη συνεργασία της με την αμερικανική ENVIPCO και το σχέδιο δημιουργίας στην Ελλάδα μονάδας παραγωγής μηχανημάτων ανταποδοτικής ανακύκλωσης. Η συγκεκριμένη επένδυση προβαλλόταν τότε ως χαρακτηριστικό παράδειγμα της ενίσχυσης των ελληνοαμερικανικών επιχειρηματικών σχέσεων που τόσο είχε προσπαθήσει  η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ.

Στις 5 Δεκεμβρίου 2019, ο Κυριάκος Μητσοτάκης, μαζί με τον τότε πρέσβη των ΗΠΑ Τζέφρι Πάιατ, εγκαινίασε στην Παλλήνη τη μονάδα παραγωγής μηχανημάτων ανταποδοτικής ανακύκλωσης της ENVIPCO και της ΤΕΧΑΝ, πανηγυρίζοντας για τη λεγόμενη «πράσινη ανάπτυξη», τις νέες επενδύσεις και τη δυνατότητα εξαγωγής της συγκεκριμένης τεχνολογίας στις αγορές των Βαλκανίων.

Τα μηχανήματα πράγματι εξαπλώθηκαν μέσα από πανάκριβες προμήθειες και συμβάσεις, με ένα διαγωνισμό που προσφορές έκαναν μόνο οι δύο συγκεκριμένες συνεργαζόμενες εταιρείες. Μόνο που αντί για εξαγωγές στα βαλκάνια,  τελικά αναπτύχθηκαν στις πρόθυμες περιφέρειες Αττικής, Κρήτης και Πελοποννήσου .

Σήμερα τα αποτελέσματα είναι γνωστά:

• Εισαγγελικές και ελεγκτικές αρχές διερευνούν τις συμβάσεις και τις διαδικασίες χρηματοδότησης.
• Δεκάδες εργαζόμενοι βρίσκονται σε εργασιακή ομηρία μετά την αναστολή λειτουργίας των Πολυκέντρων.
• Υπάρχει κίνδυνος τα ποσά των δημοσιονομικών διορθώσεων και των προστίμων να φορτωθούν, μέσω του ΦΟΔΣΑ και των δήμων, για ακόμη μία φορά στους δημότες.

Όταν μοιράζονταν τα εκατομμύρια, πραγματοποιούνταν εγκαίνια και στήνονταν φιέστες, όλοι ήταν παρόντες και υπερήφανοι. Τώρα που οι εργαζόμενοι μένουν στον αέρα, και που οι ελεγκτικές αρχές αναζητούν ευθύνες, όλοι δηλώνουν αναρμόδιοι και ανήξεροι.

Η υπόθεση των Πολυκέντρων επιβεβαιώνει ότι η ανακύκλωση και η προστασία του περιβάλλοντος είναι ασυμβίβαστες με το κέρδος των επιχειρηματικών ομίλων.

Η πραγματική λύση βρίσκεται στην ανάπτυξη ενός ενιαίου, αποκλειστικά δημόσιου συστήματος διαχείρισης των απορριμμάτων, με κεντρικό σχεδιασμό, επαρκή κρατική χρηματοδότηση, μόνιμο προσωπικό με πλήρη δικαιώματα, ενίσχυση της διαλογής στην πηγή, της ανακύκλωσης και της επαναχρησιμοποίησης, χωρίς εργολάβους, ανταποδοτικά τέλη και επιβάρυνση των λαϊκών νοικοκυριών. Το επιχειρηματικό κέρδος που εξασφαλίζεται με παχυλές κρατικές επιδοτήσεις, με εργολαβικούς εργαζόμενους που δουλεύουν με αμφιλεγόμενες εργασιακές σχέσεις, πρέπει να φύγει από τη μέση, για να μην  κοστίζουν τα σκουπίδια στο λαό λες και είναι χρυσάφι.