Α.Γ Καλλής: Π. Γιαννακάκης… ένας Νεμεάτης “Νέστορας”της χειρουργικής επιστήμης

Ο Παναγιώτης Γιαννακάκης,είναι Γενικός χειρούργος, Διευθυντής τής Β’ Χειρουργικής,στο Γενικό Νοσοκομείο τής Νίκαιας Πειραιά “Άγιος Παντελεήμων”.
Κατά την 35 ετη του θητεία, έχει συμμετάσχει σε πάνω από 6500 μικρές, μεσαίες,και μεγάλες,συχνά πολύωρες, τακτικές, έκτακτες και επείγουσες χειρουργικές επεμβάσεις,σε πάνω από 450 γενικές εφημερίες και έχει συνεισφέρει στην πρακτική και θεωρητική εκπαίδευση τών ειδικευόμενων ιατρών τής γενικής χειρουργικής,οι οποίοι τον αποκαλούν “δάσκαλο”,πράγμα που ο ίδιος θεωρεί το μεγαλύτερό του “παράσημο” στην όλη του πορεία έως τα σήμερα, γεγονός πού δείχνει την πατρική του αγάπη στους φοιτητές του ,αλλά και τον δοτικό και ευαίσθητο χαρακτήρα του.
Είναι διδάκτωρ τού Ιατρικού τμήματος τού Παν/μιου Αθηνών (εκπόνηση διδακτορικής διατριβής με βαθμό λίαν καλώς το 1995),μέλος ιατρικών επιστημονικών εταιρειών, εισηγητής και μέλος συμβουλίων κρίσεων ιατρών ΕΣΥ ,και έχει συμμετάσχει:στη συγγραφή 7 επιστημονικών βιβλίων,38 επιστημονικών εργασιών πού έχουν δημοσιευθεί σε ελληνικά και ξενόγλωσσα ιατρικά περιοδικά,σε 8 εισηγήσεις ή διαλέξεις σε συνέδρια και μετεκπαιδειτικά μαθήματα,και σε ένα ερευνητικό ιατρικό πειραματικό πρόγραμμα.
Είναι παντρεμένος με την κυρία Δέσποινα Παλάσκα,μια αξιόλογη γυναίκα,ως άνθρωπος και επιστήμονας , μεταφράστρια γερμανικών στο ΥΕΘΑ, για οπλικά συστήματα από Γερμανία,και έχουν ένα παιδί πού είναι η μεγάλη τους αδυναμία και αγάπη, που φέρει το όνομα τού παπού του, Πέτρου Γιαννακάκη.
Γεννήθηκε στις 23 Αυγούστου 1959 στην Νεμέα – Κορινθίας από δύο αξιόλογους γονείς.
Πατέρας του ο Πέτρος Γιαννακάκης, γεννημένος το 1931, αγρότης στο επάγγελμα,ο οποίος είχε τελειώσει το Γυμνάσιο (σπάνια περίπτωση για την εποχή του), έχοντας ως σκοπό να γίνει δάσκαλος.
Οι οικονομικές συγκυρίες όμως εκείνης τής δύσκολης και σκοτεινής περιόδου ( πόλεμος, εμφύλιος)ήταν αποτρεπτικός για να υλοποιήσει το όραμα του.
Συνέχισε όμως να διαβάζει και να θεωρεί την γνώση ως μέγιστο εφόδιο, πράγμα πού μετέδωσε επιτυχώς και στα παιδιά του ,τον Παναγιώτη και την Ελισάβετ, πού αντίστοιχα τελείωσαν,ο μεν την Ιατρική Σχολή,και η δε την Γαλλική Ακαδημία Αθηνών.
Μητέρα του,η Αικατερίνη Ευσταθίου, αγρότισσα επίσης, πρότυπο κλασσικής μάνας , δυναμικός χαρακτήρας, μεθοδική σε ότι κι αν αναλάμβανε, πρακτική ως προς την αντιμετώπιση τών όποιων προβλημάτων, υποστηρικτική ως προς τις επιδιώξεις και τους στόχους τής οικογένειας,και ειδικότερα τών παιδιών της , πού ήθελε όπως και ο πατέρας τους να έχουν ένα μέλλον πού θα τους εξασφάλιζε όσα εκείνοι είχαν στερηθεί τα δύσκολα χρόνια πού είχαν περάσει όταν ήσαν νέοι.
Για τούτο ακριβώς τον λόγο,δεν έφεραν ποτέ αντίρρηση,όταν τα παιδιά τους εξέφρασαν την επιθυμία τους να σπουδάσουν.Τουναντιον τα στήριξαν με όλες τους τις δυνάμεις για να ξεφύγουν από την δύσκολη δική τους, αγροτική ζωή.
Μέσα σ’ αυτό το περιβάλλον, σφυρηλατείται και ο χαρακτήρας τού Παναγιώτη. Διαβάζει ασταμάτητα όχι μόνο τα σχολικά του μαθήματα,αλλά και λογοτεχνία, ιστορία, ποίηση,και βεβαίως σε καθημερινή βάση εφημερίδα όπου ενημερώνεται για τα πάντα. Ταξιδεύει ανάμεσα σε διαφορετικές εποχές με “ξεναγούς” του ,τούς: Παπαδιαμάντη, Καρκαβίτσα, Βαλαωρίτη, Σολωμό, Λουντέμη, Βενέζη, Παλαμά, Καζαντζάκη, Ελύτη κ.α ,και ονειρεύεται έναν ομορφότερο και δικαιότερο κόσμο,για όλους, πράγμα πού θα καθορίσει την επιλογή τού μελλοντικού του επαγγέλματος.
Δεν μένει όμως μόνο στο διάβασμα και στα μαθήματα,πού παρεπιπτόντως ήταν σε όλα καλός ( όπως συμφωνούν δάσκαλοι και συμμαθητές του), αλλά έχοντας συνειδητοποιήσει από πολύ νωρίς τον μεγάλο και επίπονο αγώνα επιβίωσης τών γονιών του, τούς ακολουθεί οικειοθελώς σε κάθε αγροτική εργασία χωρίς να τού το ζητούν οι ίδιοι ,γιατί όπως χαρακτηριστικά μου αναφέρει:
<<δεν μπορούσα να τους βλέπω να δουλεύουν κι εγώ να κάθομαι>> …
Κατά την διάρκεια τής συλλογής στοιχείων για την συγγραφή τής παρούσας εργασίας μου, για την ζωή τού Γιατρού
Π. Γιαννακάκη,στα χέρια μου ήρθε μια σπάνια φωτογραφία τού 1970 – 1971 ( από τον αγαπητό μου φίλο Κ. Φιλιπποπουλο ) τής ΣΤ’ τάξης, τού Α’ Δημοτικού Σχολείου Νεμέας όπου εντόπισα τον μικρό Παναγιώτη ανάμεσα στούς 40 συμμαθητές του να βρίσκεται ακριβώς δίπλα στον αξιόλογο τότε δάσκαλο Ευάγγελο Θεοδώρου από την Στιμάγκα Κορινθίας ( πρόκειται για μια μαυρόασπρη κλασσική φωτογραφία εποχής στο προαύλιο τού σχολείου).
Με έκπληξη λοιπόν διαπίστωσα παρατηρώντας την προσεκτικά,ότι φυσιογνωμικά ο Παναγιώτης δεν έχει αλλάξει καθόλου, εκπέμποντας ακριβώς τα ίδια με όσα σήμερα τον χαρακτηρίζουν,και τον προσδιορίζουν ως οντότητα σε όσους είχαν ή έχουν την τύχη να τον γνωρίσουν,είτε ως Ανθρωπο, είτε ως Γιατρό.
Σοβαρός, ευγενής, μετρημένος,εγκρατης, εσωστρεφής,με ένα αινιγματικό πάντα χαμόγελο,έχοντας την αίσθηση τού καθήκοντος και τής ευθύνης αυτού πού δεν λέει απλώς για να πει, αλλά πράττει τηρώντας τον λόγο και την υπόσχεση του, ταπεινός, προστατευτικός και αθόρυβος, δίνοντας την εικόνα πως στο σώμα αυτού τού μικρού παιδιού, κατοικούσε εξ αρχής,ένας μεγάλος, ώριμος και υπεύθυνος Άνθρωπος, μπροστά από την εποχή και τούς γύρω του.
Ένα παιδί με διεισδυτικό βλέμμα, πού βοηθάει τούς αδύναμους συμμαθητές του στα μαθήματα, πού δεν λέει πολλά,αλλά κάνει πολλά όταν χρειαστεί και όταν πρέπει.
Όπως λέει και ο συγγραφέας Τσάρλς Μπουκόφσκι:
<<Αρχίζεις να σώζεις τον κόσμο, σώζοντας έναν άνθρωπο την φορά..όλα τα υπόλοιπα είναι πομπώδης ρομαντισμός ή πολιτική>>
Κι αυτό έκανε και εκείνος, χωρίς να έχει ακόμη συνειδητοποιήσει την ιερή αποστολή του ,πού ξετυλίγονταν χρόνο με το χρόνο και που σήμερα έγινε η αιτία να βρίσκεται στις καρδιές των συμπολιτών του( και όχι μόνο )ως ένας συμπαραστάτης,συνοδοιπόρος και ευεργέτης στα δύσκολα και στα αδιέξοδα ,ιδιαίτερα τών οικονομικά ασθενέστερων !
Εφοιτησε λοιπόν,στο
Α’ Δημοτικό Σχολείο Νεμέας,και στο εξατάξιο Γυμνάσιο Νεμέας έως και την 5η τάξη τού τότε Γυμνασίου ( σημερινή Β’ Λυκείου). Απεφοίτησε δε από το 2ο εξατάξιο Γυμνάσιο Αθηνών στις 28-6-1977 με βαθμό Λίαν καλώς 17και 10/12
Στην Νεμέα όμως , πήρε την μεγάλη απόφαση να ακολουθήσει την Ιατρική αφού συμβουλεύτηκε δύο αξιόλογους καθηγητές του στο Γυμνάσιο Νεμέας, τον Φυσικό Δαλαινα,και τον Μαθηματικό Ανδρικόπουλο ,οι οποίοι τον διαβεβαίωσαν βλέποντας την θέληση,την εξέλιξη και την πρόοδο του ,ότι είχε τις δυνατότητες να πετύχει αυτόν τον στόχο,αν συνέχιζε την προσπάθειά του με την ίδια μεθοδικότητα πού είχε επιδείξει μέχρι εκείνη τη στιγμή, για το υπόλοιπο διάστημα μέχρι το τέλος τού Γυμνασίου.Κι αυτό έπραξε ακολουθώντας πιστά τις συμβουλές τους έχοντας στο τέλος ένα αίσιο αποτέλεσμα.
Την Ιατρική,την προσέγγισε πρώτα ως ιδέα,ως αξία,ως ένα λειτούργημα, ως ένα “επάγγελμα” πού περιβάλλονταν από ένα αυτονόητο κύρος ,όχι λόγω τής οικονομικής ισχύος,αλλά τής κοινωνικής προσφοράς προς τον Άνθρωπο,τον όποιον Άνθρωπο ανεξάρτητα από την κοινωνική του θέση και ισχύ πού απέρρεε απ’ αυτήν.
Ο Γιατρός, ιδιαίτερα στην επαρχία τότε ( αλλά βεβαίως και σήμερα) ,ήταν ένα πρόσωπο ιερό πού έχαιρε τον σεβασμό όλων, λόγω αυτής τής προσφοράς του στην κοινωνία, γιατί ακροβατουσε πάντα ανάμεσα στην ζωή και στο θάνατο συμμετέχοντας πολλές φορές ηθελημένα ή αθέλητα σε έναν διαρκή πόλεμο ενάντια στην φθορά και το χάος, χωρίς τις ανάλογες οικονομικές απολαβές,μιας και οι περισσότεροι εκ τών πολιτών δεν ήταν οικονομικά εύρωστοι ( βλπ. αγροτική κοινωνία,άμεσα εξαρτημένη από τις καιρικές συνθήκες και τούς εμπόρους πού καθόριζαν την αξία τών παραγόμενων προϊόντων).
Το 1977 λοιπόν, κατόπιν πανελληνίων εισαγωγικων εξετάσεων πέρασε στην Ιατρική Σχολή τού Παν/μιου Ιωαννίνων.
Ακολουθεί μεταγραφή στην Ιατρική Σχολή τού Παν/μιου Πατρών (1978- 1983) και λαμβάνει το πτυχίο τής Ιατρικής την 1/3/1984 από το Παν/μιο Πατρών με βαθμό Λίαν Καλώς.
Στις 26/4/1984 λαμβάνει την άδεια άσκησης επαγγέλματος τής Ιατρικής και αρχίζει μια πορεία πού ταιριάζει σε έναν Ιπποκρατικο Γιατρό ταυτισμένο με τον όρκο πού έδωσε.
Από 21/6/1984 έως 15/4/1986 υπηρετεί στο στρατό ξηράς με βαθμό Ιατρού ΥΕΑ και ΔΕΑ,και από 15/4/1986 έως 20/10/1986 στο 401 ΓΣΝΑ με βαθμό ΔΕΑ Ιατρός ειδικευόμενος, Ιατρός Παθολογικής κλινικής.
Επίσης από 2/2/1987 έως 8/3/1988 εκπληρώνει την υπηρεσία υπαίθρου στο Αγροτικό Ιατρείο Μαρτίνου ως Αγροτικός Ιατρός.
Από 11/3/1988 έως 12/3/1993 εργάζεται στο Σισμανόγλειο Γενικό Νοσοκομείο ως ειδικευόμενος Ιατρός γενικής χειρουργικής και λαμβάνει την ειδικότητα τής γενικής χειρουργικής κατόπιν εξετάσεων στις 27/7/1993
Για 7 χρόνια, από 27/11/1993 έως 28/12/2000 εξασκεί στην Αθήνα το ελεύθερο επάγγελμα τού γενικού χειρουργού και συγχρόνως από 30/8/1996 έως 22/12/2000 εργάζεται στο ΙΚΑ Αχαρνών και Περιστερίου ως Γενικός Χειρούργος.
Στις 19/1/2001 διορίζεται μετά από επιλογή από συμβούλιο κρίσης ως χειρουργός επιμελητής Β’ τού ΕΣΥ στην
Β’ Χειρουργική κλινική τού Γενικού Νοσοκομείου Νίκαιας Πειραιά “Άγιος Παντελεήμων”,
νοσοκομείο με τον μεγαλύτερο αριθμό επειγόντων περιστατικών ανά εφημερία στην Ελλάδα.
Στις 19/12/2008 λαμβάνει μετά από κρίση, θέση Επιμελητου Α’ και ομοίως στις 24/4/2015 θέση διευθυντού γενικής χειρουργικής στο ανώτερο νοσοκομείο στο οποίο παραμένει έως σήμερα, γράφοντας πραγματικά ιστορία με εφόδια την επιστημονική του επάρκεια,την ταπεινότητα,το ήθος και την κοινωνική του προσφορά απέναντι σε κάθε Άνθρωπο που ζητά την βοηθεια του.
Τελειώνοντας το οδοιπορικό ενός Ανθρώπου πού εκτιμώ, ευεργέτη και εμού τού ιδίου,στην σκέψη μου έρχεται μια φράση από την συγκλονιστική ταινία τού Κώστα Γαβρά “Αμήν” τού 2002.
<<Υπάρχει ζωή λέει,όπως είναι,και υπάρχει Ζωή όπως θα έπρεπε να είναι>>
Ε λοιπόν αγαπητοί μου…σ αυτήν την Ζωή τής δεύτερης κατηγορίας,δηλ. τού όπως θα έπρεπε νά είναι, υπάρχουν ευτυχώς και Άνθρωποι όπως θα έπρεπε να είναι,όπως θα έπρεπε να είμαστε,για να μπορούμε να ονειρευόμαστε έναν κόσμο ομορφότερο και δικαιότερο…
Ένας απ’ αυτούς, είναι και ο Γιατρός Παναγιώτης Γιαννακάκης…
Ένας Άνθρωπος…
Ένας σπουδαίος Άνθρωπος…
Σας ευχαριστώ

Α.Γ Καλλής
* Επ. πρόεδρος Εμπορικού..Συλλογου Νεμέας
Πτ.Πολιτ.Τμηματος Νομικής Σχολής Αθηνών